Nosowska – Osiecka

Zaczęło się dość prozaicznie – od koncertu, na który Nosowska wraz z zespołem UniSexBlues Band przygotowała kilka utworów z tekstami Osieckiej. Wyszło świetnie, lepiej, niż ktokolwiek by się spodziewał. Szkoda więc było to tak zostawić, oczywiste stało się więc, że jedynym wyjściem, by te stare-nowe piosenki przetrwały, jest nagranie płyty.

I tak oto pod koniec 2008 roku na półkach sklepów pojawiła się wydana w digipacku szara płyta z wielkim, żółtym N/O na środku okładki. Opakowanie jest zwyczajnie brzydkie, co według mnie jest bardzo ważne – tu nie istotny jest wygląd, tu liczą się teksty i muzyka. Tu nie liczy się wokalistka, a jej głos i to, jak potrafi wykorzystać potencjał tych tekstów i tej muzyki. O tekstach Osieckiej powiedziano już bardzo wiele. Nie wszystko, bo teksty te można odkrywać na nowo i każdy, kto choć trochę zaangażuje się w ich odbiór, zatrzyma na chwilę i pomyśli choćby o kilku wersach, powinien znaleźć tam coś dla siebie, coś osobistego, intymnego, coś prosto z serca, przepełnionego jedyną w swoim rodzaju magią. Skoncentrujmy się więc na interpretacji.

Zaczyna się krótkim prologiem – narastającymi dźwiękami, pozornie kakofonią, w której kryje się echo tego, co dopiero usłyszymy. Od początku jedną z głównych ról gra wibrafon. W pierwszym utworze – Na całych jeziorach Ty – mamy zdecydowane tempo, wyrazistą perkusję i wibrafon. Śpiew Nosowskiej najpierw dość delikatny stopniowo narasta by pod koniec rozkwitnąć w całej pełni. Nie ma niepotrzebnego słodzenia, nie ma ozdobników – Nosowska śpiewa bezpretensjonalnie, zwyczajnie i skromnie. W Nim wstanie dzień strzałem w dziesiątkę okazało się być użycie kastanietów, poza tym całość dopełnia cicho odzywająca się co jakiś czas trąbka. Kokaina oparta na fortepianie i zaśpiewana z chrypką i lekko chwiejnym głosem to kolejny majstersztyk. Refren jest dużo głośniejszy, z trąbką, świetnie kontrastuje z powolnymi, cichymi zwrotkami gdzie głównie tekst buduje klimat. Jeszcze Zima to kolejna zmiana – tutaj główną rolę gra Nosowska i Osiecka – cały akompaniament, jest cichy i minimalistyczny. Uroda wydaje się być najtrudniejsza w odbiorze spośród wszystkich utworów. Fortepian w pierwszej połowie budzi skojarzenia z jazzem, melodia utworu jest skomplikowana, nie brak tu różnych efektów, krótkich wstawek na różnych instrumentach. Kto tam u ciebie jest promieniuje ogromnym smutkiem, jest ponury, wokal „ucieka” gdzieś gdy wokalistka śpiewa wers z tytułu. Warto zwrócić uwagę na gitarę – atonalne zgrzyty potęgują mroczny klimat utworu. Zielono mi to powrót kolorów i tajemniczości. Znów bardzo istotny jest wibrafon. Uciekaj moje serce może budzić kontrowersje – znana z serialu Jan Serce wersja jest smutna, spokojna, zaśpiewana od początku w tym samym stylu. Interpretacja z jaką mamy do czynienia na płycie Nosowskiej bardzo różni się od znanej dotąd. Pierwsza zwrotka zaśpiewana jest a capella [w tle słyszymy tylko ciche uderzenia], po niej zaś robi się głośno. Cała reszta utworu zaśpiewana jest niemal w „knajpianym” stylu – z chrypką i przytupem. Taka wersja bardzo przypadła mi do gustu, gdyż wykonanie Krajewskiego zawsze uważałem za zbyt smętne i przesłodzone, ale zdaję sobie sprawę, że niektórych może ono razić. Po krótkim przerywniku [Jesień na Saskiej] następuje ostatni utwór na płycie – Na kulawej naszej barce. Piękny fortepian, bardzo wolne tempo, ciągłe echa, powolna trąbka… to wszystko składa się na piękną całość, w której można zatonąć. Utwór urywa się nagle, co jest dobrym rozwiązaniem, aczkolwiek myślę, że trochę za wcześnie zostajemy wyrwani z tego piękna, mogło ono trwać choć kilka taktów dłużej.

Cała płyta trwa nie za długo, bo zaledwie 45 minut. Szkoda więc, że nie otrzymaliśmy jeszcze dwóch lub trzech utworów więcej, jednak nie można narzekać, jeśli krążek, która trafia w nasze ręce reprezentuje tak wysoki poziom. Współpraca Nosowskiej z zespołem UniSexBlues Band zaowocowała albumem, który spokojnie można określić jako jeden z najlepszych w ostatnich latach na polskim rynku muzycznym. To prawdziwa muzyczna magia oparta na magii słowa, którą można przeżywać wiele razy zawsze odnajdując w niej coś nowego, zawsze coś pięknego.